Για τον εαυτό μου

Γεννήθηκα στη Βόλογδα, στα βορειοδυτικά της Ρωσίας. Σπούδασα στο Κρατικό Πανεπιστήμιο Μόσχας Λομονόσοφ και είμαι ψυχολόγος. Σήμερα μοιράζω τον χρόνο μου ανάμεσα στη Μόσχα και στο Γκελεντζίκ, όπου ζω μαζί με την κόρη μου, που είναι 12 ετών. Εργάζομαι στην εταιρεία Λέντμαρκ και ασχολούμαι με την αξιολόγηση προσωπικού.

Για τις ρίζες μας

Έχω ελληνικές ρίζες από την πλευρά του πατέρα μου. Η οικογένειά του ήταν Έλληνες από την περιοχή του Πριάζοβιε. Ο πατέρας μου μελέτησε την ιστορία της οικογένειάς μας μέσα από αρχεία και κατάφερε να βρει τους προγόνους μας από το 1701.

Οι Έλληνες μεταφέρθηκαν από την Κριμαία στην περιοχή γύρω από τη σημερινή Μαριούπολη στα τέλη του 18ου (δεκάτου ογδόου ) αιώνα, στα χρόνια της «Μεγάλης Μετακίνησης» (1778–1780).

Την εποχή εκείνη, η Κριμαία ήταν ακόμη υπό τον έλεγχο των Τατάρων, αλλά η Ρωσική Αυτοκρατορία ήθελε να την εντάξει στα εδάφη της.

Η μετεγκατάσταση αυτή έγινε δύσκολα: οι συνθήκες ήταν κακές, πολλοί πέθαναν στον δρόμο, αλλά όσοι επέζησαν έβαλαν τις βάσεις για τις ελληνικές κοινότητες του Πριάζοβιου που υπάρχουν μέχρι σήμερα.

**Τα έργα του πατέρα μου

Ο πατέρας μου, ο Ιβάν Τζούχα,** είναι ερευνητής της ιστορίας του ελληνισμού στην πρώην Σοβιετική Ένωση.
Έχει γράψει πολλά βιβλία και άρθρα για τη ζωή και τις διώξεις των Ελλήνων στη Ρωσία και στις άλλες σοβιετικές χώρες.
Η δουλειά του βοήθησε να διατηρηθεί η μνήμη και η ταυτότητα των Ελλήνων της διασποράς.

«Η Ελληνική Επιχείρηση» ανοίγει μια σειρά βιβλίων για την ιστορία των διώξεων εναντίον των Ελλήνων στην ΕΣΣΔ.
«Τα ειδικά τρένα πάνε προς την Ανατολή» – βιβλίο για την ιστορία των εκτοπισμών Ελλήνων την περίοδο 1942–1949.

«Γράφω με τα δικά μου λόγια…» – γράμματα από το Γκουλάγκ και από μέρη ειδικής εγκατάστασης, αναμνήσεις αυτοπτών μαρτύρων και των παιδιών τους.

«Πίσω μου στεκόταν ο Παρθενώνας, μπροστά μου ο Μαγκαντάν» – οι Έλληνες στην Κολιμά· το βιβλίο έχει λεπτομερείς χάρτες με τα νεκροταφεία Ελλήνων και έναν πίνακα με περίπου χίλια ονόματα Ελλήνων που πέθαναν εκεί.

«Έτσι ήταν, είμαι μάρτυρας…» – η ιστορία των διώξεων κατά των Ελλήνων την περίοδο 1920–1950. Αναμνήσεις.

Βιβλίο Μνήμης των Ελλήνων της περιοχής Κρασνοντάρ – περιέχει τα ονόματα 5.613 ανθρώπων, από τους οποίους οι 5.139 καταδικάστηκαν σε εκτέλεση. Για τον καθένα δίνονται στοιχεία για την ημερομηνία και τον τόπο γέννησης, τον τόπο κατοικίας και εργασίας τη στιγμή της σύλληψης, την υπηκοότητα, την εκπαίδευση, την κομματική ιδιότητα και την ημερομηνία της σύλληψης.

Για την ελληνισμό στην οικογένια μας

Από μικρή μου ηλικία εγώ και οι αδελφές μου ξέραμε ότι είμαστε Έλληνες της Διασποράς. Το ενδιαφέρον και την αγάπη για τον ελληνισμό και τον πολιτισμό μας τα μετέδωσε ο πατέρας μας, που μελετούσε την ιστορία των Ελλήνων του Πριαζόφ.

Όταν ήμουν παιδί, ο πατέρας μου με έμαθε να διαβάζω στα ελληνικά. Δυστυχώς, τα ξέχασα όλα αργότερα και συνέχισα να μελετώ τη γλώσσα όταν ήμουν στο Πανεπιστήμιο, για λίγο με έναν καθηγητή και μετά μόνη μου. Στο σπίτι ακούγαμε συχνά ελληνική μουσική και ένα από τα αγαπημένα μου βιβλία στην παιδική μου ηλικία ήταν οι «Μύθοι και θρύλοι της Αρχαίας Ελλάδας».

Αργότερα, ως φοιτήτρια στο Πανεπιστήμιο της Μόσχας, άρχισα να μαθαίνω μόνη μου ελληνικά. Το έκανα από αγάπη για τη γλώσσα και για να μπορώ να επικοινωνώ με τους ανθρώπους στις διακοπές μου στην Ελλάδα. Μου αρέσει η μελωδία και ο ήχος της γλώσσας.

Όταν ήμουν 20 ετών, έμαθα για ένα πρόγραμμα που επέτρεπε σε Έλληνες στο εξωτερικό να εγγραφούν στο Πανεπιστήμιο Αθηνών. Επειδή η αδερφή μου σπούδαζε εκεί σε αυτά τα χρόνια, υπέβαλα τα έγγραφά μου κι εγώ και με δέχτηκαν στη Νοσηλευτική πανεπιστημίου Αθηνών. Όμως τότε με ενδιέφερε πολύ η ψυχολογία, οπότε αποφάσισα να ολοκληρώσω τις σπουδές μου στη Μόσχα.

Ωστόσο, έχω ακόμα ένα όνειρο να αποκτήσω αυτή την μώρφοση, να συνδυάσω την ιατρική με την ψυχολογία και να προσπαθήσω να χρησιμοποιήσω τις οργανωτικές μου ικανότητες, ζώντας και δουλεύοντας όπου νιώθω ευτυχισμένη.

Αγαπώ βέβαια και τη Ρωσία, είναι η πατρίδα μου, εκεί βρίσκονται πολλοί αγαπημένοι συγγενείς και φίλοι. Όμως αισθάνομαι πως η ζωή μου δεν θα είναι ολοκληρωμένη, αν δεν προσπαθήσω να ζήσω και αυτό το κομμάτι της ταυτότητάς μου που συνδέεται με την Ελλάδα.

Γιατί θέλω να αποκτήσω την ελληνική ιθαγένεια (υπηκοότητα)

Θέλω να αποκτήσω την ελληνική ιθαγένεια γιατί νιώθω βαθιά σύνδεση με την Ελλάδα. Επισκέπτομαι συχνά τη χώρα, να βλεπόμαστε με τους συγγενείς μου και τους φίλους μου. Νιώθω πολύ όμορφα όταν βρίσκομαι εκεί.

Μου αρέσει πολύ ο ελληνικός πολιτισμός και με ενδιαφέρει η ιστορία και η τέχνη. Διαβάζω για τη νεότερη ιστορία του 20ού αιώνα και μου αρέσει η ελληνική ζωγραφική του 19ου–20ού αιώνα.

Τι συμαίνει να είστε πολίτης μίας χώρας
Πιστεύω ότι το να είσαι πολίτης σημαίνει να συμμετέχεις και να βοηθάς. Για μένα, αυτό σημαίνει να σέβεσαι το περιβάλλον, να κρατάς τον δημόσιο χώρο καθαρό, να διαχωρίζεις τα απορρίμματα, αλλά και να δίνεις κάτι μέσα από τη δουλειά σου.

Είμαι επαγγελματίας στον τομέα της ψυχολογίας και της αξιολόγησης στελεχών. Πιστεύω ότι μπορώ να προσφέρω στην ελληνική κοινωνία με τη γνώση και την εμπειρία μου. Αν δουλεύεις με ευθύνη και σεβασμό, βοηθάς το σύνολο.

Επίσης, είμαι μητέρα. Πιστεύω ότι η βασική μου αποστολή είναι να μεγαλώσω έναν καλό και συνειδητοποιημένο άνθρωπο. Μαθαίνω στην κόρη μου να σέβεται τους άλλους, να βοηθά και να έχει αρχές.

Τι μου αρέσει στον ελληνισμό
Όσο περισσότερο μελετώ την ελληνική γλώσσα και τον πολιτισμό, τόσο περισσότερο καταλαβαίνω πόσα ακόμη δεν ξέρω. Υπάρχουν άπειρες λεπτομέρειες, αποχρώσεις στις οποίες μπορεί κανείς να βυθίζεται. Ίσως αυτό να ισχύει για κάθε χώρα και την ιστορία της, αλλά η ελληνική πραγματικότητα ήταν πάντα για μένα η πιο ενδιαφέρουσα. Δεν μπορώ να πω ότι είμαι βαθύς γνώστης της ιστορίας, απλά νιώθω μεγάλη χαρά και ικανοποίηση κάθε φορά που μαθαίνω κάτι που σχετίζεται με την Ελλάδα.